Granice współczesnej Francji pokrywają się mniej więcej z
granicami starożytnej Galii, która była zamieszkana przez celtyckich Galów.
Galowie zostali podbici przez Rzymian w I wieku p.n.e. Ostatecznie Galowie
przejęli kulturę oraz mowę najeźdźców. Podobnie było z chrześcijaństwem,
które zostało przyjęte na tych terenach w II wieku n.e. i III wieku n.e.
W IV wieku n.e. germańskie plemiona, głównie Frankowie (od których to
pochodzi starożytna nazwa „Francie”), przekroczyły Ren i zajęły Galię.
Współczesna nazwa „France” pochodzi od nazwy feudalnych dóbr królów Francji
z dynastii Kapetyngów wokół Paryża. Jako samodzielne państwo Francja
istnieje od 843 wraz z podziałem imperium karolińskiego na części wschodnią,
centralną i zachodnią. Zachodnia część w przybliżeniu odpowiadała terytorium
współczesnej Francji.
Potomkowie Karola Wielkiego rządzili we Francji aż do 987 roku, kiedy to
Hugo Kapet został koronowany na króla Francji. Jego potomkowie z dynastii
Kapetyngów, Walezjuszów oraz Burbonów stopniowo zjednoczyli kraj w wyniku
serii wojen oraz dynastycznego dziedziczenia tronu. Szczyt rozwoju monarchia
francuska osiągnęła w XVII wieku pod rządami Ludwika XIV. W tym czasie
Francja miała ogromny wpływ na europejską politykę, ekonomię i kulturę,
stając się wówczas najludniejszym krajem w Europie.
W międzyczasie Burbonowie zajęli miejsce Habsburgów w Hiszpanii - wojny
hiszpańskiej.
Francja była monarchią do 1792 roku kiedy to w wyniku rewolucji francuskiej
została utworzona I Republika Francuska. Napoleon Bonaparte przejął kontrolę
w republice w 1799 przyjmując tytuł I konsula. W maju 1804 Francja została
proklamowana cesarstwem. W wyniku kilku wojen jego armie podbiły wiele
krajów, ustanawiając w nich władców wywodzących się z rodziny Bonapartego. W
następstwie upadku Napoleona w 1815 we Francji zostaje przywrócona
monarchia. W 1830 w wyniku tzw. rewolucji lipcowej powstaje konstytucyjna
Monarchia Lipcowa, zastąpiona w 1848 przez II Republikę. Krótki okres tej
formy rządów zakończył się w 1852, kiedy to Ludwik Napoleon ogłosił
powstanie II cesarstwa. Ludwik Napoleon (Napoleon III) został obalony w
wyniku wojny francusko-pruskiej w 1870 i zastąpiony przez III republikę.
W XX wieku zaznacza się powolny schyłek imperialnej pozycji Francji. W I
wojnie światowej jest Francja jeszcze aktywnym i znaczącym elementem
koalicji zwycięzców. Ale II wojna światowa jest militarną klęską. Zajęcie i
okupowanie kraju przez wojska niemieckie, kolaboracja z Niemcami są
początkami zmierzchu roli Francji w świecie, chociaż nadal Francja zachowuje
znacząca pozycję w Europie. Bardzo niekorzystnie odbiło się to również na
francuskiej ekonomii, liczebności populacji oraz w efekcie przyczyniło się
do straty pozycji państwa dominującego w świecie. IV Republika została
ustanowiona po II wojnie światowej, aby ostatecznie w 1958 ulec
przekształceniu w obecną na wpół-prezydencką V Republikę. We Francji
szczególne znaczenie posiadały i posiadają loże masońskie, zwłaszcza Wielki
Wschód Francji. Jego członkami było wielu czołowych polityków. Te loże
przyczyniły się także do erozji znaczenia Kościoła katolickiego.
W ostatnich dekadach francusko-niemieckie pojednanie i współpraca miało
kluczowe znaczenie dla politycznej i ekonomicznej integracji w Europie,
włącznie z wprowadzeniem Euro w styczniu 1999. Francja jest na czele państw
europejskich starających się wykorzystać zalety wynikające z wprowadzenia
unii monetarnej w ten sposób, by tworzyć bardziej zintegrowane i sprawne
systemy obrony i bezpieczeństwa. Jednocześnie Francuzi oponują przeciw
federacyjnej formule Unii Europejskiej. Odrzucili także ratyfikację
Europejskiej Konstytucji w maju 2005.